Een tijdje terug belde een vriendin van me me op.. of ik met haar mee wou doen aan de Kerstklokkenloop, een cultureel evenement in ons dorp.

T leek me in eerste instantie een beetje suffig

Maar het pakte leuk uit, we besloten het sprookje ‘het meisje met de zwavelstokjes‘ uit te beelden.

Een stervende, en een levende..
De stervende zodat je medelijden krijgt, en daarna geconfronteerd wordt met het nog levende meisje, het meisje dat je dus nog kunt redden. Redden? Nee, dat kan trouwens niet.. en dat geeft dit meisje zelf ook aan:

voor mij kun je niets meer doen, maar je kunt altijd een ander kind uit de koude helpen

en geeft een handgebaar naar een koffer die midden op straat staat, waar met sneeuwvlokken ‘giro 555′ op gespoten is..

Bij veel mensen maakte het een medelijdend gevoel los, en deze gaven gul voor de kinderen in de kou in Pakistan 210 euro is het bedrag dat we diezelfde avond over hebben kunnen maken op giro 555